Προσωπική Ιστορία: Ξαφνικά άκουσα μια γλυκιά φωνούλα «θες να δεις τον κούκλο σου;». «Όχι, δεν θέλω» ωστόσο ντράπηκα και είπα «Ναι».

 @ DCStudio_ on Freepik

Η πιο μαγική στιγμή για κάθε γυναίκα λογικά είναι η στιγμή της γέννας, η μάλλον θα ήταν εάν δεν υπήρχαν οι χωρίς λόγο ανθρώπινες παρεμβάσεις και  οι επιπλοκές.

@pixabay

 40+4 εβδομάδων, στο πρώτο παιδί μου, ο γιατρός ο "υπέρ του φυσιολογικού τοκετού" μας ανακοίνωσε ότι πρέπει να πάμε για πρόκληση.....Χαράματα, χαρούμενοι εμείς, με λίγο φόβο εγώ ως πρώτη φορά μαμά , φτάσαμε στο νοσοκομείο. Βρέθηκα σε ένα μικρό ιατρείο με δυο κρεβάτια, όπου γιατροί μπαινόβγαιναν και μαίες  έκαναν αισθητή  την σημαντική  παρουσία τους. Αποφάσισαν να μου  κάνουν κλύσμα. Κατά την διάρκεια της πράξης , με κατέκλυζε  με ένα σωρό ερωτήσεις ο  αναισθησιολόγος. Εν τω μεταξύ κάτι η γύμνια μου, κάτι οι ερωτήσεις του, κάτι η αμηχανία μου και φυσικά η άνευ όρων  δυσκοιλιότητά μου … «Που να πιάσει και αυτό ρημάδι;» Τίποτα. Επέμεναν να πάω τουαλέτα . Λες και ήταν στο χέρι μου και από πείσμα, με σουφρωμένα χείλια έλεγα, «οοοχιιι δεν θέλω»... Τέλος πάντων, τίποτα. Με πήραν  μέσα σε άλλο ιατρείο.. κι όμως  εκείνη την ώρα ήθελα τουαλέτα ! Πήγα και μόλις γύρισα μου ανακοίνωσε η ευγενέστατη "Αρχή - Μαία «ότι εδώ δεν παίζουμε και αν θέλω ξανά  θα πρέπει να ζητήσω πάπια», όμορφα έτσι; Καλά και με ενημέρωσε γιατί προς στιγμήν ετοιμαζόμουν να φωνάξω ένα φράγκο η βιολέτα τσιγκολελέτα !  

Μην τα πολυλογώ μου χορήγησαν ωκυτοκίνη και μέσα σε πέντε λεπτά ξεκίνησαν  οι ασταμάτητοι πόνοι^. πόνοι περιόδου, ωορηξιας, ηλεκτροπληξίας ,όλα μαζί. Ταυτόχρονα άκουγα την καρδούλα του μικρού και έπαιρνα δύναμη. Αγαλλίασα. Κάποια στιγμή η εκπαιδευμένη μαία χάνει τους παλμούς του μωρού. Σκάει και ο γιατρός των 1800€ , με πιάνουν 4 άτομα και αυτός χώνει το χέρι, ίσως και μέχρι την μασχάλη του και μου σπάει τα νερά «Μαυραααααα» φώναξε.
« Πάμε χειρουργείο;» Ακούστηκε μια άλλη φωνή
«Θα τους χάσουμε!»
Τι υπέροχες φτερωτές συζητήσεις λίγο πριν τον τοκετό …
 Ε και με άρπαξαν  με το φορείο και τους ορούς στο χειρουργείο. Φεύγανεεε εν τω μεταξύ τα δάκρυα… Αχ ένιωθα τόσο μόνη και ανυπεράσπιστη ,με τόση ταλαιπωρία και υπομονή, με τόσο πόνο . Σε μια "ξαπλώστρα "ο ένας μου έριχνε μπεταντιν, ο άλλος με τρύπαγε στο ένα χέρι και ο άλλος  να βάζει με μανία τους ορούς και μετά… ξύπνησα .

@yanalya_on Freepik

 Ξύπνησα σε ένα άλλο δωμάτιο, εντελώς γυμνή, παγωμένη και με ράμματα. Ξαφνικά άκουσα μια γλυκιά φωνούλα «θες να δεις τον κούκλο σου;».  «Όχι, δεν θέλω» αλλά ντράπηκα και της είπα «Ναι». Μόλις τον έβαλε πάνω μου… το σκατούλι αυτό, σήκωσε το κεφάλι του και αντίκρισα δυο τεραααααστια μάτια να με κοιτάνε (χωρίς λογικά να με βλέπουν ακόμα) . Ξέχασα τον πόνο, τις ντροπές, το κρύο και την μοναξιά μου…ξέχασα ακόμα και το όνομά μου.

Σ'αγαπώ μωρό μου ,είσαι το φάρμακο μου για τον κάθε πόνο ,είσαι το θείο μου δώρο. 

Δεύτερη γέννα ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ -με ραντεβού παρακαλώ- 37 εβδομάδων. Ε είπαμε να πάμε σε ιδιωτικό  Κλύσμα ( ο εφιάλτης επέστρεψε) σε ένα ιδιωτικό δωμάτιο, τουαλέτα πάλι γιοκ ,μεταφορά σε άλλο δωμάτιο και  μετά χειρουργείο. Επισκληρίδιος αναισθησία...μάζεψα τα ποδαράκια μου στην κοιλιά (οοοχι περισσότερο πριν να τσαλακωθεί η μούρη του μωρού), με τρύπησαν.. μετά από λίγο ένοιωσα να με ανοίγουν. Όχι πόνο , απλώς μια πίεση, μου χορήγησαν δεύτερη δόση και … Ήρθε εκείνο το γνώριμο το ναζιάρικο κλάμα! Μου έδειξαν το μωρό …πάλι απαθέστατη εγώ αφού είχα  💩💩💩πάνω μου (το κλύσμα έπιασε τόπο την πιο κατάλληλη στιγμή).
Όταν πήγα στο δωμάτιο μου, ,μου  έφεραν μετά από αρκετή ώρα το μωρό …Ποια ερωτεύτηκε για δεύτερη φορά;;; Εγωωωω !!! Οι διαφορά που έζησα ανάμεσα στις δυο γέννες ήταν ότι στο πρώτο, σηκώθηκα μετά από μια ώρα και περπατούσα κανονικά, ενώ εκείνη την φορά ,  το πόδι μου είχε μουδιάσει και δεν το ένιωθα. Έκανα τρεις μέρες για να μπορέσω να το πατήσω, τελικά τα κατάφερα γιατί όπως είχα ξεκαθαρίσει στον γιατρό , είχα υποσχεθεί στο παιδί μου ότι θα απουσίαζα μόνο 3 μέρες. Με αφόρητους πόνους τα κατάφερα και γύρισα σπίτι ,στο παιδάκι μου.
Σε αυτό το σημείο να υπογραμμίσω ότι η ιστορία αποτελεί προσωπικό βίωμα.  Γνωρίζω ότι η κάθε γυναίκα και εγκυμοσύνη είναι διαφορετική . Επιπρόσθετα το πώς βιώνω εγώ τον πόνο και τις καταστάσεις μπορεί να είναι κατά πολύ διαφορετικό από τα αντίστοιχα συναισθήματα μια άλλης μανούλας. Ο μόνος κοινός παρονομαστής μας, είναι εκείνη η λατρεία , η αγάπη κι όλα όσα πλαισιώνουν την μητρότητα, που νοιώθουμε από εκείνα τα πρώτα δευτερόλεπτα που αντικρίζουμε το θαυματάκι μας.   

Δεν θα άλλαζα με τίποτα όλα αυτά που βίωσα, είναι μόνο στιγμές και είναι λίγες μπροστά στην αιωνιότητα της μητρότητας. Ένα είναι το μόνο σίγουρο ότι αυτά τα δύο πλασματάκια είναι τόσο αξιολάτρευτα που μετατρέπουν ακόμα και τις πιο δύσκολες συνθήκες στις πιο μαγικές εμπειρίες μου .

M.K
Μανούλα εν δράσει